Davalada en Roergue Bas

De fuèlhas de fraisse que revoluman, butadas per l'auta que bufa dempuèi tres jorns se venon mesclar als ronds violets de safran dels prats qu'embelisson l'ombra dels tèrmes. Una mena de temps doç e umid que s'encontra pas qu'a aquel periòde de l'annada. Sul camin que cor cap a la cima del sèrre, lo long del bòsc de faus, una redoléncia de mosit laissa esperar una culhida de ceps, d'aqueles qu'an lo capèl plan negre e la coa fèrma e que lo fumet, quand seràn dins la padena, vendrà embaumar tota l'ostalada. Al luènh, se veson los molins de vent qu'an colonisat aquestas darrièras annadas las nautors de Leveson e dels Monts de Lacauna ; amb aquel ventàs son a lors pèças…

Alà, dins un camp, un òme vièlh amb sa femna desraban bledas e rutabagàs qu'anaràn rejónher dins la cava los trufets e las caròtas. Serviràn a apasturar los lapins fins a la prima e lo parelh de pòrcs d'aquí la venguda del sangnaire. Calrà lèu pensar atanben a dintrar los pòts de flors abans las primièiras fòrtas geladas. Ja, dins los òrts las darrièras mongetas son vengudas negras, suspresas per l'albièira de l'autre matin.

Òm ausís, portat pel vent, lo bruch del tractor del Loïson amont sul puèg, atalat a acabar de cobrir la semenada d'òrdi  ; profeita que la tèrra s'es plan eissugada après la pluèja de l'auratge de la setmana passada e s'afana perque l'auta carreja de mai en mai de nivols grisàssas vengudas de Mediterranèa. Las fedas, de lacaunas que porgisson lo lach pel Rocafòrt, lo ventre gròs dels anhèls que faràn nàisser a la debuta de decembre, s'assadolan de las rebrotas de lusèrna plan gardadas per una pastra amb son can, lanhosa que se conflen pas. Al canton del camp, la nuèch passada, los singlars an bosigat tot lo long del tèrme : dempuèi que los milhs son dintrats viran mai que mai las glevas de pels prats. Dimenge, los caçaires auràn de que s'ocupar e, se ne vira, encara una ocasion de far una brava taulejada un còp que las bèstias seràn peladas e atroçadas.

Ièr al ser, a la television, an mostrat amont sus Aubrac las vacadas que tornavan davalar de las estivas per retrobar la calor dels estables abans que las primièiras nèus vengan blanquir la cima dels sèrres. Las fagedas se son pimpadas de lors pus polidas colors  ; dins pauc de temps lo freg e la pluèja vendràn far tombar las fuèlhas que faràn un tapís espés jols passes. Pus bas, pels travèrses cap a la ribièira, lo vent de la nuèch a brandidas las castanhals e los pelons apalhan lo sòl. Los dets prusisson de lors ponchadas mas podèm tornar sortir la padena traucada e anar copar un faïs de genèstes per plan enfumar las castanhas pendent la brasucada.

Quand las campanas del cloquièr del vilatge que velha sul pichon cementèri ja mirgalhat dels crisantèmes de Totsants que las femnas an menats sus las tombas picaràn l'angèlus e que tombarà la nuèch, serà plan ora d'alucar lo fuòc e, un còp las castanhas peladas e los dets ennegrits, se poirà destapar una botelha de gamet novèl.

La serada es agradiva e las cartas tòrnan sortir de la tireta per la tota primièira belòta de la sason del temps que los dròlles jògan entr'eles. A l'ora ont los vesins s'en tòrnan l'auta s'es un pauc pausada. Al luènh, cap a Erau, de liuçes quitan pas de balajar lo cèl e las primièiras gotas venon banhar los teules  ; los paisbassòls devon eissugar una d'aquelas terriblas marinadas que fan sortir las ribièiras de lor lièch. Dins los arbres a l'aurièira del bòsc una nuchola canta mentre que dos uèlhs lusisson alà al cap del prat, probablament qualque guèine en cèrca de sa mangisca.

Après lo rambalh e l'afiscament de l'estiu, la davalada amb sas seradas que s'alongan es una sason a viure suaudament. Nòstres còrses an besonh de seguir lo ritme de las sasons. Sapiam trobar aquel ritme e profeitar dels bons moments de la vida que passan totjorn plan tròp vite.

Gèli Combas