Lo riton negat

L’autre jorn, la vesina, qu’es francimanda, arribèt a l’ostal tota enraujada : lo rit veniá de se negar.

La vesina sabi que ma femneta es infimièra e qu’alara sabi salvar qualqu’un que a trop begut d’aiga.

Lo paure riton èra entopina dins una servieta de banh, coma qualqu’un que sortis de la mar, e boleguèt pas pus. Crésièrem que lo riton èra mort.

De segur, degun voliá pas far de boca a boca a l’emplumat, alara ma femna l’entornèt sul ventre e quichèt çò que foguèt escopir lo rit, semblèt anar un pauc mai, mas èra pas galhard. Que faire ?

Ma femna li foguèt un masatge, freta que fretaras, èra totjorn pas valent.

Alara, Estèla, ma femna, aguèt una idéia, s’en anèt sercar lo secador per pel e li sequèt las plumas.

Lo riton se rescaufèt, començèt de se bolegar, se rebiscolèt. Èra salvat !!

« Mas cossi un riton se podèt negar ? », demandèt ma femneta a la vesina. « Aquel riton es a l’ostal amb ièu e per li fa plaser l’aviá botat dins una banhadoira. », li respondiguèt.

Aviàm comprès : lo paure riton se podia pas sortir d’aquela tina qu’èra liça e escalabrósa, alara nada, nada, nada, puèi, abenat, s’estavaniguèt. Urosament que la vesina l’aviá vist e que l’Estèla l’aviá requinquilhat. Coma disèt lo proverbi : « L’infern es caladat de bonas intencions ! ».

Vos promete qu’aquela istòria es vertadièra !!

Lo Bernat pescaire